“Aşağı hayvanlarla paylaşmadığımız hiçbir eylem biçimi, hiçbir duygu biçimi yoktur. Onların üstüne ya da birbirimizin üstüne yalnızca dille yükseliriz — düşüncenin çocuğu değil, ebeveyni olan dille.”

Wilde burada insanı diğer canlılardan ayıran şeyin eylem ya da duygu değil, yalnızca dil olduğunu savunuyor. Biyolojik düzeyde korku, sevgi, saldırganlık gibi duyguları ve bunlara eşlik eden davranışları hayvanlarla paylaştığımızı kabul eder. İnsanı insan yapan, bu duygu ve eylemlere dil aracılığıyla biçim vermesi, onları anlatıya ve düşünceye dönüştürmesidir. Sözün en çarpıcı yanı, dil ile düşünce arasındaki ilişkiyi tersine çevirmesidir: Yaygın görüşe göre önce düşünür, sonra konuşuruz; Wilde'a göre ise dil, düşüncenin doğduğu ortamdır. Dil olmadan incelikli ve soyut düşünme olanaksızdır. Bu bakış, Wilde'ın dile ve söze verdiği merkezî önemi ortaya koyar; dil yalnızca iletişim aracı değil, insan olmanın asıl koşuludur.

Wilde'ın "The Critic as Artist" (Eleştirmen Sanatçı Olarak) denemesinden bir bölüm. Eser, 1891'de yayımlanan "Intentions" (Niyetler) adlı deneme derlemesinin parçasıdır.