“Aslında o kadar da çirkin değil; yeter ki gözlerini kapatsın ve ona bakmasın.”

Wilde bu kısa ve alaycı sözüyle, bir kişinin çirkinliğinin göreceliğini mizahi bir dille anlatır. Cümle yüzeyde bir insanın görünüşüne yapılan zarif bir taşlama gibi okunur; ancak asıl gücü, çirkinliği ancak ona bakmamakla göz ardı edilebilecek bir şey olarak sunan ironik yapısındadır. "Gözlerini kapat ve bakma" koşulu, aslında sorunun ortadan kalkmadığını, yalnızca görmezden gelindiğini ima eder.

Bu tür bir nükte, Wilde'ın anlatımının karakteristik özelliklerinden biridir: nezaket perdesi arkasına gizlenmiş iğneleyici bir gözlem. Söz, yalnızca dış görünüşle ilgili değil, aynı zamanda insanların hoşlanmadıkları gerçeklerle başa çıkma biçimleriyle de ilişkilendirilebilir. Bir şeyi görmemeyi seçmek, onu çirkin olmaktan çıkarmaz; yalnızca algıyı yönetir.

Bugün bu söz, mizahi taşlamanın edebiyattaki yerini, estetik yargıların kişisel algıya bağlılığını ve görmezden gelme davranışının sınırlarını düşünmek için çarpıcı bir örnek olarak okunabilir.

Bu söz, Wilde'ın 1892 tarihli "The House of Pomegranates" (Narlar Evi) adlı öykü derlemesinin ilk öyküsü olan "The Birthday of the Infanta"da (İnfanta'nın Doğum Günü) geçer. Öyküde saray soytarısı konumundaki küçük cüce, İspanyol prensesine hediye edilir. Cüce, kendi çirkinliğinin farkında olmadığı için prensesi güldürmeye çalışırken trajik bir olay yaşar. Wilde, bu tür alaycı ve zarif nükteleri öykünün anlatıcısı aracılığıyla sıkça kullanır.