“Başkalarının kullanımı için, onların istek ve arzularını gözeterek bir şeyler yapmak zorunda olan bir birey, ilgiyle çalışmaz; dolayısıyla içindeki en iyi şeyi işinin içine koyamaz. Öte yandan, bir topluluk, bir topluluğun güçlü bir kesimi ya da herhangi bir türden bir hükümet, sanatçıya ne yapacağını dikte etmeye kalkıştığında, sanat ya bütünüyle yok olur, ya kalıplaşır, ya da aşağılık ve soysuz bir zanaat biçimine dönüşür.”

Wilde bu sözünde, dış bir amaca ya da başkalarının ihtiyaçlarına göre çalışmanın yaratıcılığı öldürdüğünü anlatır. Bir kişi işini yalnızca başkalarının isteklerini karşılamak için yaparsa, o işe duyduğu içsel ilgi zayıflar ve yaptığı şeye en iyi yönlerini aktaramaz. Bu, sanatçı söz konusu olduğunda çok daha belirgindir; çünkü sanat, özünde kişinin kendinden verdiği bir şeydir. İlgi olmadan, zorunlulukla yapılan üretim, mekanikleşir ve derinliğini kaybeder.

İkinci kısımda Wilde, sanatı dış otoritelerin yönlendirmeye çalışmasının sonuçlarından söz eder. İster devlet ister toplumun güçlü bir kesimi ister bir kurum olsun, sanatçıya ne yapması gerektiği söylendiğinde sanat zarar görür. Wilde'a göre bu tür bir dayatma ya sanatı tamamen ortadan kaldırır, ya onu donuk kalıplara hapseder, ya da yaratıcı gücünü yitirip sıradan bir zanaata indirger. Buradaki "aşağılık ve soysuz zanaat" ifadesi, sanatın bağımsızlığını kaybettiğinde nasıl bir çıkar ve beğeni aracına dönüştürülebileceğini vurgular.

Bu düşünce, günümüzdeki sanat ve ifade özgürlüğü tartışmalarıyla da ilişkilendirilebilir. Wilde, otoritenin sanatı bir propaganda aracı ya da toplumu biçimlendirme aracı olarak kullanma girişiminin, sanatın doğasına temelden aykırı olduğunu söyler. Onun bakış açısına göre sanat, ancak hiçbir dış talebe boyun eğmediği sürece gerçek bir yaratım olabilir.

Bu söz, Wilde'ın 1891 tarihli "The Soul of Man Under Socialism" denemesinin sanat ve bireysellik üzerine yoğunlaşan bölümlerinden alınmıştır. Denemede Wilde, sosyalizm savunusunu bireysel özgürlük temelinde yapar; ona göre insanlar yoksulluk ve zorunlu çalışma baskısından kurtarıldığında gerçek bireyselliklerini geliştirebileceklerdir. Sanatçının durumu ise bu görüşün uç örneğidir: Sanat, dış baskılardan en fazla etkilenen ve bu baskılardan kurtulduğunda en çok serpilen insani etkinliktir. Wilde'ın burada devlet, toplum ve sanatçı arasındaki ilişkiye dair söyledikleri, dönemin ahlakçı ve faydacı sanat anlayışlarına doğrudan bir eleştiridir.