“Bayan Allonby: Derler ki, Leydi Hunstanton, iyi Amerikalılar öldüklerinde Paris'e giderlermiş. Leydi Hunstanton: Öyle mi? Peki kötü Amerikalılar öldüklerinde nereye giderler? Lord Illingworth: Ah, onlar Amerika'ya giderler.”

Bu kısa diyalog, Wilde'ın nükte anlayışının tipik bir örneğidir. Sözün temelinde, 19. yüzyıl sonlarında varlıklı Amerikalıların Avrupa'ya, özellikle Paris'e duyduğu hayranlık ve orada yaşama arzusu yatar. 'İyi Amerikalıların' öldükten sonra Paris'e gitmesi fikri, cenneti dünyevi bir zevk ve zarafet merkeziyle özdeşleştiren şakacı bir yaklaşımdır.

Asıl nükte ise Lord Illingworth'ün cevabında gizlidir: Kötü Amerikalılar için 'ceza' olarak Amerika'ya dönmek, yani kendi ülkelerinde kalmak düşüncesi. Bu, Avrupa'nın kültürel üstünlüğüne dair dönemin yaygın kibrini yansıttığı kadar, Amerikan taşralılığına yönelik bir hafifsemeyi de içerir. Wilde burada milliyetçi bir yargıda bulunmaktan çok, salon sohbetlerindeki züppece tavırları sahneye taşır.

Diyalog, Wilde'ın toplumsal kibri ve sınıfsal üstünlük iddialarını nasıl mizah malzemesine dönüştürdüğünü gösterir. Karakterlerin rahatlıkla sarf ettiği bu tür sözler, izleyiciye ayrıcalıklı sınıfların dünya görüşündeki sığlığı da fark ettirir.

Diyalog, Oscar Wilde'ın 1893 tarihli A Woman of No Importance adlı oyununda, sosyete mensubu karakterler arasında geçen bir salon sohbetinden alınmıştır. Wilde, Amerika'ya 1882'de yaptığı konferans turnesi sayesinde Amerikan toplumunu yakından tanımış, oyunlarında Amerikan ve İngiliz sosyetesinin karşılıklı önyargılarını sıkça işlemiştir.