“Bencillik, kişinin kendi istediği gibi yaşaması değildir; başkalarından kendi istediği gibi yaşamasını istemesidir.”

Wilde bu sözüyle bencilliğin yaygın tanımını tersyüz eder. Kendi istekleri doğrultusunda bir hayat kurmak, tek başına bencillik değildir; asıl bencillik, başkalarının hayatlarını kendi isteklerine göre biçimlendirmeye çalışmaktır. Bu ayrım, bireysel özgürlüğün savunusu açısından önemlidir: Bir insanın kendi yaşamı üzerinde söz sahibi olması, onun en temel hakkıdır ve bu hak başkalarını kısıtlamadığı sürece bencillik olarak damgalanamaz.

Sözün ikinci boyutu, toplumsal ahlak anlayışına yönelik bir eleştiriyi içerir. Wilde, bireyin tercihlerine karışmayı, onu 'doğru' olduğu varsayılan yaşam biçimlerine zorlamayı ahlaki bir üstünlük olarak sunan anlayışın asıl bencilce tutum olduğunu ima eder. Başkalarından kendi değerlerine göre yaşamasını beklemek, onların varoluşunu kendi arzularının bir uzantısı hâline getirmektir. Bu da özgürlüğün değil, tahakkümün bir biçimidir.

Bugün için söz, bireysel tercihlere saygı ile toplumsal beklentiler arasındaki gerilimi düşündürür. İnsanlara nasıl yaşayacaklarını dayatan, onları kendi doğrularına uymaya zorlayan tutumlar, çoğunlukla iyi niyet ya da gelenek adına meşrulaştırılır. Wilde'ın formülü bu meşrulaştırmayı sarsar: Asıl bencil, kendi hayatını yaşayan değil, başkalarının hayatını belirlemeye çalışandır.

Söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' denemesinden alınmıştır. Deneme boyunca Wilde, bireyselliği ve kendini gerçekleştirmeyi savunur; toplumsal baskının, ahlaki dayatmaların ve geleneksel beklentilerin bireyin özgür gelişimini nasıl engellediğini eleştirir. Bu söz de bireysel özgürlüğü savunurken 'bencillik' kavramının yeniden tanımlanması gerektiğini gösterir.