“Bir sanat eseri, eşsiz bir mizacın eşsiz sonucudur. Güzelliği, yazarın olduğu kişi olmasından gelir. Başka insanların ne istediğiyle hiçbir ilgisi yoktur. Nitekim bir sanatçı, başka insanların ne istediğini fark edip talebi karşılamaya çalıştığı anda sanatçı olmaktan çıkar; sıkıcı ya da eğlendirici bir zanaatkâra, dürüst ya da dürüst olmayan bir tüccara dönüşür. Sanatçı sayılmak için bir iddiası kalmaz.”

Wilde burada sanatçıyı, eserini yalnızca kendi iç dünyasının, kendine özgü mizacının bir dışavurumu olarak ortaya koyan kişi olarak tanımlar. Ona göre sanat eserinin güzelliği ortak beğeniden, piyasa talebinden ya da yararlılık kaygısından gelmez; doğrudan doğruya yaratıcının kendisi olmasından, yani bireyselliğini eserine yansıtmasından gelir. Bu yüzden sanat eseri biriciktir; çünkü onu üreten mizaç da biriciktir.

Bu düşüncede asıl vurgu, sanatçının özgürlüğü ve özerkliğidir. Wilde, sanatçının başkalarının isteklerine göre üretim yapmaya başladığında yaratıcı konumunu kaybettiğini söyler. Onun gözünde talep odaklı üretim, sanatı zanaata indirger; çünkü zanaatkâr belirli bir işlevi, alıcının beklentisini karşılamak için çalışır. Sanatçı ise kendi iç zorunluluğuyla, başkalarına aldırmadan üretir. Wilde'ın önerdiği sanat anlayışı bu nedenle faydacılığa, kitlesel beğeniye ve piyasa mantığına açık bir karşı duruş içerir.

Bu söz, bugün ticari kaygılarla üretilen içeriklerin, popüler beklentilere göre biçimlenen yapıtların sanat değeri taşıyıp taşımadığı sorusunu da düşündürür. Wilde'ın cevabı nettir: Sanatçı, eserini kendi hakikatinden uzaklaşarak biçimlendirdiği ölçüde sanatçı kimliğinden uzaklaşır. Önemli olan, yaratıcının kendi sesine sadık kalmasıdır.

Bu söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan "The Soul of Man Under Socialism" (Sosyalizmde İnsanın Ruhu) adlı denemesinden alınmıştır. Wilde bu denemede, sosyalizmi ekonomik bir sistemden çok bireyselliği özgürleştirecek bir toplum ideali olarak ele alır. Ona göre asıl mesele mülkiyet değil, insanın — özellikle de sanatçının — dış baskılardan, yoksulluk kaygısından ve toplumsal taleplerden kurtulmasıdır. Deneme boyunca yoksulluğun insanı nasıl köleleştirdiğini, hayırseverliğin sorunu gerçekten çözmediğini ve bireyciliğin ancak herkesin temel ihtiyaçları güvence altına alındığında serpilebileceğini savunur. Sanat üzerine bu sözler, onun denemenin genelindeki bireyci estetik anlayışının bir parçasıdır.