“Bir şey, bir insan onun uğruna öldü diye mutlaka doğru olmak zorunda değildir.”

Wilde burada inanç ile doğruluk arasındaki farkı keskin biçimde çiziyor. Bir düşünceye duyulan bağlılık ne kadar derin olursa olsun —hatta bir insan o düşünce uğruna hayatını feda etmiş olsa bile— bu, o düşüncenin kendiliğinden doğru olduğunu göstermez. Fedakârlık, inancın samimiyetini kanıtlayabilir; ancak hakikatin ölçüsü, ona duyulan duygusal bağlılık değildir. Wilde, bu ayrımı yaparak okuru inancın gücüyle hakikatin değeri arasında düşünmeye davet eder.

Söz, bugün ideolojik bağlılıkların ve toplumsal hareketlerin yoğunlaştığı dünyada hâlâ geçerliliğini korur. İnsanlar büyük fedakârlıklar yaptıkları düşüncelere sıkıca sarılabilir, ancak Wilde'ın uyarısı şudur: Bir fikrin uğruna acı çekilmiş ya da ölünmüş olması, onun doğruluğunu tartışılmaz kılmaz. Doğruluk, fedakârlığın miktarına değil, düşüncenin kendi iç tutarlılığına ve kanıtlanabilirliğine bağlıdır.