“Burada gazeteciye mutlak özgürlük tanıyor ve sanatçıyı bütünüyle kısıtlıyoruz. İngiliz kamuoyu, yani şunu demek istiyorum: İngiliz kamuoyu, güzel şeyler yapan insanı fiilen kısıtlamaya, engellemeye ve çarpıtmaya çalışıyor; gazeteciyi ise fiilen çirkin, iğrenç ya da tiksindirici şeyleri satmaya zorluyor; böylece dünyanın en ciddi gazetecilerine ve en müstehcen gazetelere sahip oluyoruz.”

Wilde burada sanatçı ile gazeteci arasındaki hak ve özgürlük dengesizliğine dikkat çeker. Sanatçı, güzel olanı yaratma çabasında sürekli olarak kamuoyunun ve toplumsal beklentilerin baskısı altındadır; eserleri sansürlenir, kısıtlanır ve amacından saptırılır. Buna karşılık gazeteciye sınırsız bir özgürlük tanınmıştır; ancak bu özgürlük, onu ciddi ve sorumlu haberciliğe değil, çirkin ve skandal içerikli haberleri satmaya yönlendirir.

Bu çelişkili durum, Wilde'ın ironik bir gözlemine yol açar: İngiltere'de bir yandan dünyanın en ciddi gazetecileri yetişirken, diğer yandan en müstehcen gazeteler yayımlanmaktadır. Ona göre bu, kamuoyunun değerleriyle piyasa taleplerinin bir araya gelmesinin kaçınılmaz sonucudur.

Wilde'ın eleştirisi, toplumun sanatı ahlaki veya yararcı ölçütlerle yargılamasının sanatçının yaratıcılığını nasıl boğduğunu gösterir. Aynı zamanda basının özgürlüğünün sorumluluktan yoksun olduğunda nasıl bayağılaşabileceğini vurgular. Bu gerilim, medya ve sanatın özgürlüğü üzerine bugün de geçerli bir tartışmadır.

Oscar Wilde'ın 1891 tarihli 'The Soul of Man Under Socialism' denemesinden alınmıştır. Yazar bu denemede İngiliz toplumunun sanat ve basına yönelik çelişkili tutumunu eleştirmektedir.