“Cennet bir despotluktur. Orada kendimi evimde hissedeceğim.”

Wilde burada, cennetin genellikle mutlak bir otoritenin, yani Tanrı'nın iradesinin tek ve tartışmasız egemen olduğu bir yer olarak tasavvur edilmesine işaret eder. Ona göre bu düzen, dünyevi anlamda bir despotluğu andırır: tek iradenin hüküm sürdüğü, itirazın ve bağımsız düşüncenin gereksiz olduğu bir yapı. Wilde, ironik bir dille, böyle bir yerde hiçbir sorumluluk taşımadan, her şeyin zaten mükemmel biçimde düzenlenmiş olduğu bir düzende rahat edeceğini söyler. Bu, bir yandan cennet kavramındaki mutlak otoriteye dair kışkırtıcı bir saptama, bir yandan da Wilde'ın toplumsal ve düşünsel konulara hep mesafeli, ironik ve oyuncu yaklaşımının bir örneğidir. Söz, dönemin dinî kabullerine doğrudan saldırmaz; ancak cenneti siyasal bir kavramla tanımlayarak okuru alışılmış düşünce kalıplarını sorgulamaya davet eder. Wilde'ın üslubunda sık görülen, ciddi bir konuyu paradoks ve ironiyle ters yüz etme tavrı burada da belirgindir. Bu ifade aynı zamanda onun her türlü mutlak otoriteye, ister dünyevi ister uhrevi olsun, mesafeli ve eleştirel bakışını yansıtır.

Bugün okura, bir şeyin mutlak iyi ya da kusursuz olarak sunulmasının ardındaki otoriter yapıyı sorgulamak gerektiğini hatırlatır. Wilde, cennet gibi yüce bir kavramı bile insani ve siyasal terimlerle yeniden düşünmenin mümkün olduğunu gösterir. İronik rahatlık itirafı, aynı zamanda bireyin iradesini bütünüyle teslim ettiği bir düzenin cazibesine dair de ince bir eleştiridir.