“Çünkü insanın aradığı şey aslında ne acı ne de hazdır; yalnızca Yaşamdır. İnsan yoğun, dolu dolu, kusursuz yaşamayı aramıştır. Bunu başkalarına kısıtlama uygulamadan ya da hiç kısıtlanmadan yapabildiğinde ve tüm etkinlikleri ona haz verdiğinde, daha aklı başında, daha sağlıklı, daha uygar, daha kendisi olacaktır. Haz, Doğa'nın sınavı, onay işaretidir. İnsan mutlu olduğunda, kendisiyle ve çevresiyle uyum içindedir.”

Wilde burada insanın nihai amacının haz veya acıdan kaçınmak değil, yaşamın kendisini tam ve yoğun biçimde deneyimlemek olduğunu savunur. Ona göre haz, ahlaki bir ölçüt olarak küçümsenmemeli; aksine Doğa'nın insana verdiği bir onay sinyali olarak anlaşılmalıdır. Birey kendi etkinliklerinden haz duyduğunda, ne kendini ne de başkalarını baskı altına alıyordur; bu durum onun doğasına ve çevresine uyum sağladığının göstergesidir.

Bu bakış, Wilde'ın estet ve bireyci düşüncesinin merkezini oluşturur: İnsan ancak kendisi olduğunda, yani kendi doğasına uygun yaşadığında gerçek anlamda sağlıklı ve uygar olabilir. Mutluluk ve haz, ahlaki yargılardan bağımsız değil, onların yerine geçen bir doğallık ölçütüdür.

Bugünün okuruna bu söz, mutluluğu bir lüks ya da suçluluk kaynağı olarak görmek yerine, kişinin kendi doğasıyla barışık yaşamasının hem bireysel hem toplumsal sağlığın temeli olabileceğini hatırlatır.

Oscar Wilde'ın 1891'de yayımladığı, sosyalizmin bireysel özgürlüğü ve sanatı nasıl özgürleştirebileceğini tartışan 'The Soul of Man Under Socialism' adlı denemesinden alınmıştır. Wilde bu denemede mülkiyetin, kamuoyunun ve devletin birey üzerindeki baskısını eleştirir; insanın gerçek gelişiminin ancak özgürlük ve bireysellikle mümkün olacağını savunur.