“Din meselelerinde hakikat, hayatta kalmayı başarmış görüşten ibarettir.”

Wilde bu sözünde, din alanında doğruluğun nesnel bir ölçütle değil, bir görüşün zaman içinde varlığını sürdürebilmesiyle belirlendiğini söyler. Ona göre dinî hakikat iddiaları, mantıksal ya da deneysel kanıtla değil, toplulukların bir inancı benimseyip sonraki kuşaklara aktarmasıyla 'hakikat' görünümü kazanır. Hayatta kalan görüş, sanki doğruluğu kanıtlanmış gibi algılanır; oysa bu yalnızca tarihsel bir ayıklanmanın sonucudur.

Bu bakış, Wilde'ın genel olarak yerleşik doğrulara karşı mesafeli, nükteli ve kuşkucu tavrıyla uyumludur. O, Viktorya döneminin katı ahlakçı ve dogma yüklü atmosferinde, çoğu zaman ciddiye alınan kavramları ters yüz ederek sorgulamıştır. Burada da 'hakikat' gibi güçlü bir kavramın, din bağlamında göreli ve tarihsel niteliğine dikkat çeker.

Bugün okura söylediği şey ise, inançların toplumsal ve tarihsel olarak nasıl inşa edildiğini fark etme çağrısıdır. Bir görüşün yaygın ya da köklü olması, onun doğruluğunun kanıtı sayılmamalıdır; belki yalnızca daha dayanıklı, daha uyum sağlayabilir ya da daha güçlü biçimde savunulmuş olduğunu gösterir.

Söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Critic as Artist' (Bir Sanatçı Olarak Eleştirmen) adlı diyaloğunun birinci bölümünden alınmıştır. Eser, Gilbert ve Ernest adlı iki karakter arasında geçen, sanat, eleştiri, bilgi ve toplum üzerine uzun bir söyleşidir. Wilde burada dönemin dar görüşlü ahlak anlayışına ve dogmatik düşünceye karşı estetikçi bir tavırla eleştirel düşünceyi savunurken, dinî hakikat gibi konularda da alışılmış ciddiyeti hicveder.