“Doğa rahat olsaydı, insanlık mimariyi asla icat etmezdi... Bir evde hepimiz doğru oranlara sahip olduğumuzu hissederiz. Her şey bize bağımlıdır, bizim kullanımımız ve zevkimiz için biçimlendirilmiştir.”

Wilde bu sözde, mimariyi insanın doğaya karşı geliştirdiği bilinçli bir tepki olarak görür. Ona göre doğa, insana konfor sunmayan, düzensiz ve insan ölçülerinden bağımsız bir yapıdadır. Ev ise insanın kendini merkeze koyduğu, her şeyi kendi ihtiyaçları ve zevkleri doğrultusunda yeniden düzenlediği yapay bir dünyadır. Bu bakış, Wilde'ın estetizm anlayışının temelini oluşturur: Sanat ve yapaylık, doğanın ham halinden daha üstün ve daha insanidir.

Sözdeki "doğru oranlar" ifadesi, yalnızca mekânsal ölçüleri değil, aynı zamanda insanın evrende kendini anlamlı bir ölçeğe yerleştirme arzusunu ima eder. Doğa, insanın denetimi dışında işler; ev ise insanın kendi kurallarını koyabildiği, estetik tercihlerini yansıtabildiği bir alandır. Bu yüzden mimari, Wilde için bir barınma pratiğinden çok, insanın doğaya karşı kültürel ve estetik bir zaferidir.

Bugün bu söz, mimarlığın yalnızca işlevsel bir zorunluluk değil, aynı zamanda bir kimlik ve zevk ifadesi olduğunu hatırlatır. Wilde, insanın çevreyi güzelleştirme ve kendine göre biçimlendirme yeteneğini, doğanın ham konfor eksikliğine karşı geliştirdiği yaratıcı bir yanıt olarak yüceltir.