“Dua asla yanıtlanmamalıdır: yanıtlanırsa dua olmaktan çıkar ve yazışmaya dönüşür.”

Wilde bu epigramda, duanın özünün sonuç almak değil, bir yöneliş ve iç dökme hali olduğunu söyler. Dua yanıtlandığı anda, insan ile kutsal arasındaki ilişki pratik bir alışverişe dönüşür. Tıpkı mektup yazışmalarında olduğu gibi, taraflardan biri karşılık verdiğinde ortaya bir diyalog çıkar. Ama Wilde'a göre dua, doğası gereği yanıtsız kalmaya mahkûm ve belki de bu yüzden değerlidir. Yanıt beklentisi, onun içtenliğini ve mutlak teslimiyetini bozar.

Bu fikir, Wilde'ın dindarlığına doğrudan bir kanıt olmaktan çok, onun mizahi ve paradoksal düşünme biçiminin bir örneğidir. Wilde sık sık dinî kavramları ters çevirerek onlara yeni anlamlar yükler. Burada da alışıldık dinî pratiği esprili bir mantıkla, neredeyse bir kelime oyunuyla sorgular. Ancak bu yüzeydeki hafiflik, derin bir sorgulamanın izini taşır: İnsan dua ederken gerçekten ne ister? Tanrı'dan bir karşılık mı bekler, yoksa kendi aczini ve özlemini mi ifade eder?

Günümüz okuru için bu söz, maneviyat ve faydacılık arasındaki gerilimi günceller. Pek çok insanın hâlâ istek listesine dönüşen dualar ettiği düşünüldüğünde, Wilde'ın uyarısı tazeliğini korur: Gerçek bir yöneliş, karşılık almayı değil, kendini açmayı gerektirir.