“Eskiden insanların işkence çarkı vardı. Şimdi ise Basın var. Bu elbette bir İlerleme. Ama yine de çok kötü, yanlış ve ahlak bozucu bir şey. Birisi -Burke müydü?- gazeteciliğe dördüncü kuvvet demişti. O zamanlar hiç şüphesiz doğruydu. Ama şu anda gerçekten de tek kuvvet o. Diğer üçünü yutmuş durumda. Dünyevi Lordlar hiçbir şey söylemiyor, Ruhani Lordların söyleyecek hiçbir şeyi yok ve Avam Kamarası'nın söyleyecek hiçbir şeyi yok ama söylüyor. Gazetecilik bize hükmediyor.”

Wilde burada eski dönemlerin fiziksel işkence araçları ile modern basın arasında kışkırtıcı bir karşılaştırma yapar. Kullandığı alaycı üslupla, işkence çarkından basına geçişi elbette bir ilerleme olarak niteler; ancak bu ilerlemenin kendi içinde yeni bir sorun yarattığını vurgular. Basın, fiziksel acı vermeden de insanları manevi ve düşünsel olarak ezebilir, demoralize edebilir.

'Dördüncü kuvvet' ifadesi, geleneksel olarak yasama, yürütme ve yargıdan sonra basını tanımlamak için kullanılır. Wilde ise bu tanımın artık yetersiz kaldığını, gazeteciliğin diğer üç kuvveti adeta yuttuğunu savunur. Lordlar Kamarası'nın iki kanadının sustuğunu, Avam Kamarası'nın ise içeriksiz biçimde konuşmaya devam ettiğini söyleyerek parlamenter sistemin işlevsizleştiğini ima eder.

Bu sözler, medya gücünün demokratik kurumları gölgede bırakabileceğine dair bir uyarı olarak okunabilir. Günümüzde de medyanın siyaset üzerindeki etkisi ve kamuoyunu belirleme gücü tartışmalarında yankısını bulan bir eleştiridir.

Oscar Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' denemesinden bir bölümdür. Wilde burada İngiliz siyasi sistemini ve basının toplum üzerindeki artan etkisini hicvederek eleştirir.