“Halkın kalemin kaldırım taşından daha güçlü olduğunu ve tuğla parçası kadar saldırgan hale getirilebileceğini keşfettiği gün ölümcül bir gündü. Derhal gazeteciyi aradı, buldu, geliştirdi ve onu kendi çalışkan ve iyi maaşlı hizmetkârı yaptı. Bu, ikisi adına da büyük bir talihsizliktir. Barikatın ardında pek çok soylu ve kahramanca şey olabilir. Ama başmakalenin ardında önyargı, aptallık, ikiyüzlülük ve zırvalıktan başka ne vardır ki? Ve bu dördü bir araya geldiğinde korkunç bir güç oluşturur ve yeni otoriteyi meydana getirir.”

Wilde bu sözlerinde kamuoyunun ve basının toplumsal bir güç olarak yükselişini sert biçimde eleştirir. Ona göre halk, barikat ve doğrudan eylem gibi araçların yerine basını ve gazeteciyi kendi hizmetine almış; ancak bu değişim topluma özgürlük getirmek yerine yeni bir otorite biçimi yaratmıştır. Barikatın ardında idealist bir ruh bulunabilirken, başmakalenin ardında yalnızca önyargı, aptallık, ikiyüzlülük ve boş laf vardır.

Bu dört niteliğin birleşerek oluşturduğu güç, Wilde'a göre geleneksel iktidarlardan daha korkunç olabilir; çünkü kamuoyu adına konuştuğunu iddia ederek bireysel düşünceyi ve sanatı boğar. Basın, görünürde halkın sesi olsa da gerçekte onu yönlendiren ve sınırlayan bir mekanizmaya dönüşmüştür.

Bu eleştiri, medyanın gücü ve sorumluluğu üzerine günümüzde de süren tartışmalara işaret eder. Wilde'ın sözleri, kitle iletişim araçlarının her zaman özgürlüğün değil, bazen yeni bir tahakkümün aracı olabileceğini hatırlatır.

Wilde'ın 1891 tarihli 'The Soul of Man Under Socialism' adlı denemesinden alınmıştır. Denemede yazar, modern toplumun birey ve sanatçı üzerindeki baskılarını tartışır; basını da bu baskının önemli bir aracı olarak görür.