“Halkın sevmediği tek şey yeniliktir. Sanatın konusunu genişletmeye yönelik herhangi bir girişim halk için son derece nahoştur; oysa sanatın canlılığı ve ilerlemesi büyük ölçüde konunun sürekli genişletilmesine bağlıdır. Halk yenilikten hoşlanmaz çünkü ondan korkar. Yenilik onlara bir Bireycilik tarzını, sanatçının kendi konusunu seçtiğine ve onu dilediği gibi ele aldığına dair bir iddiayı temsil eder.”

Wilde bu sözde halk ile sanatçı arasındaki gerilimi yenilik kavramı üzerinden anlatıyor. Halkın yenilikten duyduğu rahatsızlığın yüzeysel bir beğeni farkından ibaret olmadığını, asıl nedenin korku olduğunu söylüyor. Çünkü yeni bir konu ya da yeni bir yaklaşım, sanatçının kendi seçimlerini yapma cesaretini, yani radikal bir bireyselliği açığa çıkarır.

Sanatın canlı kalabilmesi için konuların sürekli çoğalması gerektiğini savunan Wilde, alışılmış temaların dışına çıkan sanatçının toplumsal dirençle karşılaşacağını ancak bu dirence boyun eğmemenin sanatı ileri taşıyan şey olduğunu ima eder. Sanatçının konusunu kendisi seçmesi, toplumun beklediği terbiyeli, bilindik ve güvenli olana karşı bir başkaldırıdır.

Bugün de güncelliğini koruyan bir fikir olarak, bir toplumun sanatla ilişkisi çoğu zaman onunla kurduğu konfor alanı üzerinden şekillenir. Yeni olanı dışlamak, yalnızca estetik bir dar görüşlülük değil, aynı zamanda bireysel özgürlükten duyulan derin bir ürküntüdür.

Söz, Oscar Wilde'ın 1891 tarihli "The Soul of Man Under Socialism" adlı denemesinden alınmıştır. Wilde bu metninde sanatın toplumla, devlete ve halkın beğenileriyle ilişkisini tartışır; bireyci bir perspektiften sanatçının özgürlüğünü savunur.