“Hayırseverlik çok sayıda günah yaratır.”

Wilde bu özdeyişiyle, hayırseverliğin çoğu zaman toplumsal bir erdem olarak sunulmasına karşı çıkar. Ona göre hayırseverlik, yoksulluğun ve eşitsizliğin asıl nedenlerini sorgulamak yerine, varlıklı kişilerin vicdanını rahatlatan bir tür kefaret işlevi görür. 'Günahların çoğalması' ifadesi hem bağış yapanın hem de sistemi onaylayan toplumun, yoksulluğu kalıcı bir kurum olarak sürdürmesini ima eder. Wilde, gerçek bir çözümün bireysel iyiliklerle değil, mülkiyet ve gelir dağılımı gibi yapısal sorunların ele alınmasıyla mümkün olacağını düşünür. Bu nedenle hayırseverliği, adaletsiz bir düzeni maskeleyen estetik bir perde olarak görür. Söz, aynı zamanda Wilde'ın paradokslarla çalışan üslubunun tipik bir örneğidir: İyi sanılan bir davranışın altındaki bencil ve ikiyüzlü güdüleri ifşa eder.

Bu söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' (Sosyalizmde İnsan Ruhu) adlı uzun denemesinden alınmıştır. Wilde, Viktorya dönemi İngiltere'sinin yoksulluk ve sınıf ayrımı karşısındaki hayırseverlik anlayışını eleştirdiği bu metinde, bireysel yardımın yapısal adaletsizliği çözmediğini savunur.