“İnsan doğası hakkında gerçekten bildiğimiz tek şey, onun değiştiğidir. Değişim, ona yükleyebileceğimiz tek niteliktir. Başarısız olan sistemler, insan doğasının büyümesine ve gelişimine değil, sürekliliğine dayanan sistemlerdir. XIV. Louis'nin hatası, insan doğasının hep aynı kalacağını düşünmesiydi. Bu hatanın sonucu Fransız Devrimi oldu. Hayranlık uyandırıcı bir sonuçtu. Hükümetlerin hatalarının bütün sonuçları oldukça hayranlık uyandırıcıdır.”

Wilde burada değişimi insan doğasının temel bir özelliği olarak tanımlar. Ona göre insan doğasına dair söylenebilecek en güvenilir yargı, onun sabit olmadığı, sürekli bir oluş hâlinde bulunduğudur. Bu bakış açısı, insan doğasını belirli kalıplara sabitleyen ve buna dayanarak kalıcı sistemler kuran anlayışlara açık bir itirazdır. Wilde, büyüme ve gelişmeyi göz ardı edip yalnızca sürekliliğe yaslanan sistemlerin başarısızlığa mahkûm olduğunu savunur.

XIV. Louis örneği bu düşüncenin tarihsel bir kanıtı olarak sunulur. Mutlak monarşinin insan doğasının değişmezliği üzerine kurulduğunu, bu yanılgının ise Fransız Devrimi gibi köklü bir dönüşüme yol açtığını söyler. Wilde'ın ironik üslubu, 'hayranlık uyandırıcı' ifadesinde kendini gösterir: Hükümetlerin hataları, istemeden de olsa insanlığın gelişimini hızlandıran sonuçlar doğurabilir. Burada devrimi övmekten çok, otoritelerin insanı sabit bir varlık olarak görmesinin ne denli yanıltıcı olduğu vurgulanır.

Bugün için söz, katı toplumsal düzenlerin, değişimi bastırmaya çalışan siyasal ve kültürel yapıların uzun vadede ayakta kalamayacağını hatırlatır. İnsanı ve toplumu anlamak isteyen her yaklaşım, onun dönüşebilirliğini hesaba katmak zorundadır. Wilde'ın ironisi ise otoritelerin kendilerini korumak için aldıkları önlemlerin bile bazen özgürleşmeye hizmet edebileceğidir.

Söz, Wilde'ın 1891 tarihli 'The Soul of Man Under Socialism' denemesinden alınmıştır. Denemede Wilde, bireyin gelişimini engelleyen toplumsal ve siyasal yapıları eleştirir; insan doğasının sabitliğini varsayan yönetim anlayışlarını çürütmeye çalışır. XIV. Louis ve Fransız Devrimi göndermesi de bu eleştirinin tarihsel dayanağı olarak kullanılır.