“İnsanı, aklın buyruklarına göre davranması gerektiğinde her zaman öfkesine yenik düşen akıllı bir hayvan olarak tanımlamak cazip gelir.”

Oscar Wilde bu sözünde, insanın kendisine yakıştırdığı 'akıllı hayvan' tanımını ince bir ironiyle tersine çevirir. İnsan, kendini aklıyla hayvandan ayırır; oysa Wilde'a göre asıl ayırt edici özellik, akıl devreye girmesi gerektiği anda tepki göstermek, öfkelenmek ve mantığı bir kenara bırakmaktır. Yani insanın akıllılığı söylemde kalan bir iddiadır; eylem söz konusu olduğunda duygular, özellikle öfke, aklın önüne geçer.

Buradaki mizah, 'akıllı hayvan' ifadesini adeta bir oksimorona dönüştürmesinden gelir. Wilde, insan doğasına dair iyimser Aydınlanma söylemini nazikçe alaya alır. Ona göre insan, aklını kullanmakta değil, aklın taleplerine direnmekte daha tutarlıdır. Bu, Wilde'ın paradokslarla dolu üslubunun tipik bir örneğidir.

Söz aynı zamanda gündelik hayattaki bir gerçeğe temas eder: Bir tartışmada mantıklı olmamız gerektiğini bildiğimiz halde öfkelenir, haklı olduğumuzu kanıtlamaya çalışırken bile akılcı davranamayız. Wilde bu çelişkiyi işaret ederek insanın kendi doğasına dair kibirli varsayımlarını sorgular.