“İnsanlar bazen bir sanatçının hangi yönetim biçimi altında yaşamasının en uygun olduğunu sorar. Bu sorunun tek bir yanıtı vardır. Sanatçı için en uygun yönetim biçimi, hiçbir yönetimin olmamasıdır. Onun ve sanatının üzerindeki otorite gülünçtür.”

Wilde burada sanatın ve sanatçının doğası gereği dışsal otoriteye karşı olduğunu savunur. Ona göre sanat, kendinden başka bir amaca hizmet etmeye zorlandığında değerini yitirir; bu yüzden sanatçıyı belirli kurallara, siyasi beklentilere ya da ahlaki dayatmalara tabi kılan her tür yönetim, sanatın özgür gelişimine zarar verir. Wilde'ın cevabı, radikal bireyci bir estetik anlayışın ifadesidir: sanatçı en iyi, hiçbir otoritenin müdahale etmediği bir ortamda var olabilir.

Bu görüş, Wilde'ın genel düşüncesiyle bağlantılıdır. O, sanatı toplumsal ya da siyasal amaçların aracı kılmaya yönelik yaklaşımları reddeder; sanatın kendi iç yasalarına göre değerlendirilmesi gerektiğini düşünür. Otoritenin sanatçıya yönelik müdahalesini basitçe gereksiz değil, aynı zamanda gülünç bulması, devletin ya da toplumun sanatı denetlemeye çalışmasını temelden anlamsız bir çaba olarak gördüğünü gösterir.

Söz, günümüzde sanatın özerkliği, sansür ve kültür politikaları tartışmalarında hâlâ önemli bir referanstır. Wilde'ın on dokuzuncu yüzyıl sonunda dile getirdiği bu itiraz, sanatçının vicdani ve yaratıcı bağımsızlığının demokratik toplumlarda da savunulması gereken bir değer olduğunu hatırlatır.