“İnsanları iyi ve kötü diye ayırmak saçmadır. İnsanlar ya çekicidir ya da sıkıcı.”

Wilde bu sözüyle ahlaki yargıları estetik bir ölçütle değiştirir. Ona göre insanları iyi ya da kötü olarak sınıflandırmak, yüzeysel ve katı bir bakış açısıdır; bir insanın değerlendirilmesinde belirleyici olan şey ahlaki erdemleri değil, başkalarında uyandırdığı ilgi ve hayranlıktır. Çekici insan derken kastettiği, sohbeti hoş, zekâsı parlak, varlığı keyif veren kişidir; sıkıcı insan ise ahlaken kusursuz olsa bile çevresine bir ağırlık veren, canlılık katmayan kişidir.

Bu yaklaşım, Wilde'ın genel estetikçi duruşunun bir parçasıdır: Ahlakın ve yerleşik değerlerin ötesinde, güzelliğin ve zarafetin kendine özgü bir değeri vardır. Söz, aynı zamanda 19. yüzyıl İngiliz toplumunun ikiyüzlü ahlak anlayışına yönelik bir tür kışkırtmadır. Wilde, katı ahlaki sınıflandırmaların insanları gerçekte olduğundan daha basit gösterdiğini ima ederken, kişiliklerin nüanslarına ve sosyal çekiciliğin gücüne dikkat çeker. Elbette bu söz, pratik bir ahlak doktrini önermekten çok, bir salon nüktesi olarak okunmalıdır; Wilde'ın diyaloglarındaki pek çok karakter gibi, dinleyende gülümseme ve düşünce uyandırmayı amaçlar.