“Kendi adına düşünmeyen bir insan, hiç düşünmüyor demektir.”

Wilde bu kısa ve yoğun sözüyle düşünmenin ne olduğuna dair radikal bir tanım önerir. Ona göre düşünmek, başkalarının hazır yargılarını tekrarlamak değil, kişinin kendi aklıyla vardığı sonuçlara ulaşmasıdır. Bir görüş ne kadar yaygın, saygın ya da makul görünürse görünsün, birey onu kendi sorgulamasından geçirmeden benimsediyse bu gerçek bir düşünme eylemi sayılamaz. Düşünce, aktarılan bir şey değil, kişinin kendi içinde inşa ettiği bir süreçtir.

Bu yaklaşım, Wilde'ın bireyciliğinin de temel taşlarından biridir. Düşünmek ile itaat etmek arasındaki farkı keskinleştirir; kalabalığın, geleneğin ya da otoritenin onayladığı fikirleri eleştirmeksizin kabul etmenin, aslında düşünsel bir edilgenlik olduğunu söyler. Kendi adına düşünen insan ise yanılma riskini göze alır, çünkü düşünmenin bedeli çoğu zaman yalnız kalmaktır. Wilde için bu bedel, başkalarının zihninde yaşamaktan daha değerlidir.

Bugün için söz, bilgiye erişimin kolaylaştığı ancak hazır yorumların da aynı hızla yayıldığı bir çağda önem taşır. İnsanlar çoğu zaman düşünmek yerine düşünülmüş olanı tüketir. Wilde, okuru bu rahatlığa karşı uyarır: Gerçek düşünce, kişinin kendi aklını kullanma cesaretini gerektirir ve bu cesaret olmadan ne bireysel özgürlük ne de toplumsal ilerleme mümkündür.

Söz, Wilde'ın 1891 tarihli 'The Soul of Man Under Socialism' denemesinden alınmıştır. Denemede bireysellik, özgür düşünce ve sanatın toplumsal baskılardan bağımsızlaşması temaları işlenir. Wilde, insanların kamuoyunun ve geleneğin dayattığı görüşleri benimsemek yerine kendi düşünsel bağımsızlıklarını kazanmaları gerektiğini savunur.