“Kışkırtıcılar, toplumun tamamen hoşnut bir sınıfının yanına gidip onların arasına hoşnutsuzluk tohumları eken, işe karışan, burnunu sokan bir grup insandır. Kışkırtıcıların bu kadar kesin biçimde gerekli olmasının nedeni budur. Onlar olmasaydı, şu eksik halimizde, uygarlığa doğru hiçbir ilerleme olmazdı.”

Wilde burada ironiyi kullanarak toplumsal değişimin neden rahatsız edici insanlara ihtiyaç duyduğunu açıklar. Kışkırtıcılar, mevcut düzenden memnun görünen kitlelerin aslında ne kadar derin sorunlar taşıdığını ortaya çıkarır. Wilde'a göre ilerleme, konforu bozan, alışılmış düzeni sarsan ve insanlara daha iyi bir yaşamın mümkün olduğunu hatırlatan bu tür müdahalelerle mümkündür.

Sözün yapısı, Wilde'ın provokatif üslubunu yansıtır. Kışkırtıcıları önce olumsuz bir dille tanımlar, ardından bu tanımı tersine çevirerek asıl değerlerini ortaya koyar. Böylece okuru, toplumsal uyumu her zaman olumlu gören bakış açısını sorgulamaya iter. Wilde'a göre gerçek uygarlık, sorgulamadan ve huzursuzluktan kaçınarak değil, tam da bu huzursuzluğu kucaklayarak ilerler.

Bu söz, 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' denemesinde geçer. Wilde, denemede sanatçının ve bireyin özgürleşmesini savunurken, toplumsal değişimi sağlayacak unsurları da tartışır. Bu pasaj, dönemin sosyalist hareketlerindeki ajitatörlere yöneltilen eleştirilere zarif bir yanıt olarak yazılmıştır.