“Modern gazeteciliğe gelince, onu savunmak benim işim değil. O, varlığını en bayağı olanın hayatta kalması şeklindeki büyük Darwinci ilkeyle haklı çıkarır.”

Wilde bu sözüyle modern gazeteciliği, nitelikli içerik ya da doğruluk gibi ölçütlerle değil, yalnızca geniş kitlelere hitap edebilme becerisiyle ayakta kalan bir alan olarak tarif eder. 'En bayağı olanın hayatta kalması' ifadesi, Darwin'in doğal seçilim ilkesini ironik biçimde tersine çevirir: Doğada güçlü ya da uyum sağlayabilen kazanırken, gazetecilikte sıradanlığa ve sansasyona en çok ses veren yayınlar ayakta kalır.

Bu eleştiri, Wilde'ın estetizme ve seçkin beğeniye verdiği önemle doğrudan bağlantılıdır. Ona göre gazetecilik, derin düşünceyi ve incelikli sanatı çoğunluğun anlık ilgisine feda eden bir ticari zihniyetin ürünüdür. Haberin hızlı tüketilen, yüzeysel ve kolay anlaşılır olması, onun entelektüel değerini düşürür.

Bugün okunduğunda bu söz, tık odaklı habercilik, magazinleşme ve sansasyonel içerik tartışmalarına tarihsel bir arka plan sunar. Wilde'ın vurgusu yalnızca gazetecilikle sınırlı değildir; her türlü kitlesel iletişimde kalitenin, geniş kitlelere ulaşma baskısı karşısında nasıl gerilediğine dair bir uyarı niteliği taşır.