“Öğüt vermek her zaman saçma bir iştir, ama iyi öğüt vermek kesinlikle ölümcüldür.”

Wilde burada öğüt verme eylemini iki açıdan ele alır. Ona göre öğüt vermek zaten başlı başına anlamsızdır; çünkü insanlar genellikle kendi akıllarından geçeni yapar ve başkalarının söylediklerini dinlemez. Ancak işin asıl tehlikeli yanı, öğüdün 'iyi' olmasıdır. İyi bir öğüt, haklılığı ve doğruluğu yüzünden dinleyen kişiye bir yük gibi çöker; kişiyi kendi arzuları ile aklın gereği arasında bırakarak rahatsız eder. Üstelik iyi öğüdü veren kişi, dinleyenin gözünde sıkıcı ve ahlak dersi veren bir konuma yerleşir.

Söz, Wilde'ın paradokslara dayalı üslubunun tipik bir örneğidir. 'İyi' olarak nitelenen bir şeyin 'saçma' olandan daha kötü sonuçlar doğurabileceğini söyleyerek, ahlaki kesinliklere olan güveni sarsar. Böylece okuyucuya, iyi niyetle söylenen sözlerin bile kabul görmeyebileceğini ve insan ilişkilerinde en rahatsız edici şeyin çoğu zaman doğru söylenmiş sözler olduğunu hatırlatır. Mizahın arkasında, öğüt vermenin yararsızlığına dair daha derin bir şüphe yatar.