“Sanat bireyselliktir ve bireysellik rahatsız edici, parçalayıcı bir güçtür. Onun olağanüstü değeri de buradadır. Çünkü rahatsız etmek istediği şey, tipin tekdüzeliği, geleneğin köleliği, alışkanlığın zorbalığı ve insanın bir makine düzeyine indirgenmesidir.”

Wilde bu sözünde bireyselliğin — ve dolayısıyla sanatın — doğası gereği rahatsız edici olduğunu savunur. Ona göre asıl değer de tam olarak bu rahatsızlıkta yatar; çünkü bireysellik, toplumu tekdüzeleştiren, insanları aynılaştıran ve öngörülebilir kalıplara sokan güçlere karşı bir dirençtir. Sanat, bu anlamda düzen bozucu bir işlev görür; yerleşik düşünme biçimlerini, hazır kalıpları ve sorgulanmadan tekrarlanan alışkanlıkları sarsar.

Wilde'ın "tipin tekdüzeliği" olarak çevrilen "monotony of type" ifadesi, insanların toplum içinde birbirinin kopyası hâline gelmesine işaret eder. Geleneğin köleliği ve alışkanlığın zorbalığı ise bireyin, kendi varlığını özgürce kurması yerine kendisine miras kalan kalıpların içinde hapsolmasını anlatır. İnsanın makineye indirgenmesi de aynı sürecin nihai sonucudur: Düşünmeyen, sorgulamayan, yalnızca işleyen bir varlık. Wilde, sanatın ve bireyselliğin bu süreçle savaştığını düşünür.

Bu bakış, sanatın yalnızca güzel eserler üretmekten ibaret olmadığını, aynı zamanda insanları uyanık tutan bir güç olduğunu ileri sürer. Bireysellik, rahatsızlık verir; çünkü insanlar çoğu zaman hazır kalıpların konforunu tercih eder. Wilde'a göre sanatçının görevi bu konforu bozmaktır. Bu yüzden sanat, onun düşüncesinde neşeli bir başkaldırıdır.

Bu cümle de Wilde'ın 1891'de yayımlanan "The Soul of Man Under Socialism" adlı denemesinde yer alır. Deneme, Viktorya dönemi toplumunun katı ahlak anlayışına, faydacılığa ve bireyi baskılayan toplumsal normlara eleştirel bir yanıt niteliğindedir. Wilde bu metinde sanatı ve bireyciliği, insanı makineleşmeye ve tekdüzeliğe karşı koruyan başlıca güç olarak sunar. Denemenin geneli, dış baskılardan kurtulmuş bir insanlık idealinin edebî bir manifestosu olarak okunabilir.