“Sanat, dünyanın tanıdığı en yoğun bireysellik biçimidir. Dünyanın tanıdığı tek gerçek bireysellik biçimi olduğunu söyleme eğilimindeyim. Belirli koşullar altında bireyselliği yaratmış gibi görünebilen suç, başka insanları hesaba katmak ve onlara müdahale etmek zorundadır; eylem alanına aittir. Oysa sanatçı, tek başına, komşularına hiç aldırmadan, hiçbir müdahale olmaksızın güzel bir şey biçimlendirebilir; ve bunu yalnızca kendi hazzı için yapmıyorsa, o kişi hiç sanatçı değildir.”

Wilde bu sözünde sanatı, bireyselliğin en saf ve en yoğun dışavurumu olarak konumlandırır. Ona göre sanatçı, başka hiç kimseye hesap vermeden, yalnızca kendi içsel dürtüsüyle hareket ederek güzel bir eser ortaya koyabilir. Bu, dünyada başka hiçbir eylem biçiminin sağlayamayacağı bir özgürlük alanıdır. Sanatın bireysellikle özdeşleştirilmesi, Wilde'ın estetik anlayışının temel taşlarından biridir.

Wilde'ın suçla yaptığı karşılaştırma dikkat çekicidir. Suç işleyen kişi de toplumsal normlara bir başkaldırı sergiler, bu yüzden yüzeysel olarak bireysel bir tavır gibi görünebilir. Ancak suç, doğası gereği başkalarının hayatına, malına, haklarına müdahale etmek zorundadır. Yani suçlu, topluma bağımlıdır; bireyselliğini ancak başkalarıyla çatışarak gösterebilir. Oysa sanatçının yaratım eylemi bu tür bir müdahaleyi gerektirmez; kendi içine dönük, kendi kendine yeten bir eylemdir.

Bu düşünce, aslında sanata yönelik her türlü faydacı ve toplumsal beklentiyi reddeder. Wilde, sanatçının eserini topluma öğretmek, ahlak dersi vermek ya da beğeni kazanmak için yapmasını sanatın ruhuna aykırı bulur. Sanatın tek meşru kaynağı, sanatçının kendi haz duygusudur. Bu yaklaşım, "sanat sanat içindir" anlayışının en güçlü ifadelerinden biri olarak okunabilir.