“Sanatta halk geçmişte kalanı kabul eder, çünkü onu değiştiremez; onu takdir ettikleri için değil. Klasikleri bütün olarak yutar, tadına asla varmazlar. Onlara kaçınılmaz şeylermiş gibi katlanırlar ve onları bozamadıkları için hakkında laf ederler... Taze bir Güzellik tarzı onlar için kesinlikle nahoştur; ne zaman ortaya çıksa o kadar öfkelenir ve şaşırırlar ki her zaman iki aptalca ifade kullanırlar: Biri sanat eserinin anlaşılmaz derecede kaba olduğu, diğeri ise sanat eserinin yakışıksız derecede ahlaka aykırı olduğudur.”

Wilde bu sözde halkın sanatla kurduğu ilişkinin çoğu zaman içten bir kavrayışa değil, alışkanlığa ve çaresizliğe dayandığını söylüyor. Eskimiş eserlerin kabul görmesi, onların gerçekten anlaşılıp değerlendirilmesi değil, artık değiştirilemeyecek kadar yerleşik olmalarındandır. Klasik okunur, ezberlenir, anılır ama çoğu zaman üzerine düşünülmez.

Yeni bir güzellik anlayışı ortaya çıktığında ise bu yapmacık kabullenme çöker. Yenilik, alışkanlığı sarsar; halk o ana kadar ezberlediği kültürel güven duygusunu tehlikede görür. Wilde'ın ironik biçimde saptadığı gibi, tepkiler hep aynı iki klişede buluşur: Eser "anlaşılmaz" bulunur ya da "ahlakı bozucu" olmakla suçlanır. Böylece beğeni sorunu, hızla bir ahlak sorununa dönüştürülür.

Bu gözlem modern sanat tartışmalarını da şaşırtıcı bir netlikle haber verir. Wilde, halkın kullandığı bu iki ifadenin ciddi bir eleştirel düşünceden çok, karşılaşılan yeni olana duyulan korkunun bahanesi olduğunu ima eder. Sanatçının karşısındaki asıl engel yalnızca cehalet değil, yerleşik beğeninin kendini mutlaklaştırma eğilimidir.

Söz, Oscar Wilde'ın 1891'de yayımlanan "The Soul of Man Under Socialism" adlı denemesinden alınmıştır. Yazar burada sanatta yeniliğin toplumsal beğeniden bağımsız olması gerektiğini savunur ve halkın sanatla ilişkisini alaycı bir dille eleştirir.