“Sosyalizmin kurulmasından doğacak başlıca avantaj, kuşkusuz, sosyalizmin bizi, şu anki koşullarda neredeyse herkesin üzerine bu kadar ağır biçimde çöken o bayağı 'başkaları için yaşama' zorunluluğundan kurtaracak olmasıdır. Aslında neredeyse hiç kimse bundan kaçamıyor.”

Wilde burada alışıldık sosyalist söylemden farklı bir noktaya, bireysel özgürlüğe odaklanır. Ona göre mevcut düzenin en yıpratıcı yanı, insanların büyük çoğunluğunun geçim kaygısıyla başkalarına hizmet etmek, başkalarının işini görmek zorunda kalmasıdır. Bu zorunluluk, insanın kendi yeteneklerini geliştirmesini ve kendisi olmasını engeller. Wilde'ın 'bayağı' olarak nitelediği şey, bu yaşam biçiminin insanı küçülten, sıradanlaştıran niteliğidir.

Wilde'ın sosyalizmi, mülkiyetin ortaklığından çok, bireysel gelişimin önündeki engellerin kaldırılması olarak yorumlanır. Ona göre özgürlük, yalnızca siyasi bir hak değil, insanın maddi zorunluluklardan bağımsız olarak kendi potansiyelini gerçekleştirebilmesidir. Sosyalizm bu anlamda bir amaç değil, bireyselliğin serpilmesinin bir koşuludur.

Bu düşünce, Wilde'ın 'The Soul of Man Under Socialism' adlı denemesinin ana tezidir. Denemede Wilde, yoksulluğu ahlaki bir meziyet gibi yücelten anlayışı da reddeder; ona göre yoksulluk insanı çirkinleştirir ve özgürlüğünü elinden alır. Sosyalizm, insanları bu zorunlu fedakârlık halinden kurtararak hayırseverliğe ve başkaları için yaşamanın yüceltilmesine bile gerek bırakmayacak, herkesin kendisi için yaşayabileceği bir düzen kurabilir.