“Üç tür despot vardır. Beden üzerinde zulmeden despot vardır. Ruh üzerinde zulmeden despot vardır. Hem ruh hem beden üzerinde zulmeden despot vardır. Birincisine Prens denir. İkincisine Papa denir. Üçüncüsüne Halk denir.”

Wilde bu sözünde iktidarın yalnızca siyasal bir olgu olmadığını, farklı düzlemlerde nasıl işlediğini üçlü bir ayrımla ortaya koyar. Prens, bedeni denetleyen siyasal otoriteyi; Papa, ruhu denetleyen dinî otoriteyi; Halk ise her ikisini birden denetleyebilen kolektif baskıyı temsil eder. Buradaki ironi, özgürlük ve demokrasiyle özdeşleştirilen halkın da bir despot olabileceğini söylemesindedir. Wilde böylece hiçbir iktidar biçiminin kendiliğinden masum olmadığını ima eder.

Söz, bireyin özerkliğini merkeze alan bir bakışla yazılmıştır. Wilde'a göre asıl sorun, despotun kim olduğundan çok, bireyin bedeninin ya da ruhunun başkalarının iradesine tabi kılınmasıdır. Bu nedenle söz, yalnızca monarşi ve din kurumlarını değil, çoğunluk iradesine dayanan sistemleri de aynı eleştirel süzgeçten geçirir. Halkın despotluğu ifadesi, bireyi ezen toplumsal uzlaşılara, kalıp yargılara ve kolektif baskıya yönelik bir uyarı niteliği taşır.

Bugün okura söylediği şey, özgürlüğün yalnızca yönetim biçimi değiştirilerek elde edilemeyeceğidir. Bedeni denetleyen yasalar, ruhu denetleyen dogmalar ya da toplumsal baskı; hangi kılıkta gelirse gelsin bireyin kendi hayatını kurma hakkını tehdit eder. Wilde'ın ironisi, özgürlük söylemiyle yola çıkan hareketlerin bile iktidara dönüştüğünde aynı despotik mantığı yeniden üretebileceğine dikkat çeker.

Söz, Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' (Sosyalizmde İnsan Ruhu) adlı denemesinden alınmıştır. Wilde bu denemede bireysel özgürlüğü merkeze alan bir toplum tahayyülü geliştirir; yoksulluğu ve özel mülkiyetin yarattığı eşitsizliği eleştirirken, her türlü otoritenin birey üzerindeki baskısına karşı çıkar. Bu üçlü despot tanımı da denemenin birey karşısındaki kurumsal ve toplumsal baskı biçimlerini tartışan kısmında yer alır.