“Vaktinde uyarıl, James ve benim gibi anlaşılmaz kal: büyük olmak yanlış anlaşılmaktır.”

Wilde bu sözde büyüklüğü, çoğunluğun kolayca kavrayabileceği bir konumda olmamakla ilişkilendiriyor. Ona göre sıradanlık, herkes tarafından hemen anlaşılabilen düşünce ve davranışlarda yatar; oysa gerçekten özgün ve derin bir kişi, alışılmış kalıpların dışına çıktığı için kolayca yanlış anlaşılır. "Anlaşılmaz kalmak" burada bir eksiklik değil, bilinçli bir varoluş biçimi olarak sunuluyor. Wilde'ın bu yaklaşımı, onun genel olarak toplumsal beğeniye ve sıradanlığa karşı mesafeli duruşuyla uyumludur.

Sözün bugünkü okura hatırlattığı şey, özgünlüğün bedelinin çoğu zaman yalnızlık ya da yanlış anlaşılma olduğudur. Büyük fikirler, sanat yapıtları ya da yaşam biçimleri ilk ortaya çıktıklarında genellikle tuhaf karşılanır. Wilde, bu tuhaf karşılanmayı bir başarısızlık olarak değil, büyüklüğün doğal bir işareti olarak okur. Anlaşılma arzusunu bir kenara bırakan kişi, kendi yolunu çizme özgürlüğünü de kazanmış olur.

Wilde bu sözü, ressam James McNeill Whistler'a yazdığı 23 Şubat 1885 tarihli mektupta söylemiştir. İkili arasında dönemin sanat ve eleştiri anlayışlarına dair süregelen bir sürtüşme vardır. Mektup, Wilde'ın Whistler'a karşı kendini ifade ettiği, aynı zamanda toplumsal beğeniyle arasına bilinçli bir mesafe koyduğu bir metindir.