“Yoksullar bazen tutumlu oldukları için övülür. Ama yoksullara tutumluluğu önermek hem gülünç hem de hakaretamizdir. Bu, açlıktan ölmek üzere olan birine daha az yemesini öğütlemek gibidir.”

Wilde, yoksullara yönelik 'tutumlu olma' öğüdünü, sorunu yanlış yerde arayan bir ahlak anlayışının ürünü olarak görür. Bu öğüt, yoksulluğu bireysel savurganlığın sonucu sayar; oysa Wilde'a göre asıl mesele, kaynakların adaletsiz dağılımıdır. Açlık çeken birine daha az yemesini söylemek kadar anlamsız bir tavsiye, yoksulun zaten yeterli imkâna sahip olmadığı gerçeğini görmezden gelir. Wilde böylece, yoksulluğu bir ahlak sorunu gibi sunan Viktorya dönemi söylemini alaya alır. Onun düşüncesinde asıl sorgulanması gereken, yoksulun davranışı değil, yoksulluğu üreten toplumsal ve ekonomik düzendir. Bu söz, Wilde'ın yoksulluk karşısında toplumun takındığı tepeden bakan ahlakçı tutumu ifşa eden keskin bir ironi örneğidir.

Söz, Oscar Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' (Sosyalizmde İnsan Ruhu) başlıklı denemesinden alınmıştır. Wilde, dönemin yoksullara yönelik öğütlerini ve mülkiyet temelli toplumsal düzeni eleştirir.