“Sağcılardan hoşlanırım... Sağdaki bu insanlar iktidara geldiğinde ben nispeten mutlu olurum.”

Bu söz, Mao'nun siyaseti çatışma ve karşıtlıklar üzerinden okuma tarzını yansıtan, alışılmadık ve ironik bir ifadedir. 'Sağcılardan hoşlanırım' derken kastettiği şey, siyasi olarak sağda konumlanan kişilerin iktidara gelmelerinin, devrimci güçler için açık bir hedef yaratması ve mücadele çizgisini belirginleştirmesidir. Mao'nun düşüncesinde, siyasi gerilim ve çelişkiler aynı zamanda itici bir güçtür; sağın iktidara gelmesi, devrimin kendini yeniden tanımlaması için bir fırsat olabilir. Bu ifadeyi yalnızca kelime anlamıyla ele almak yanıltıcı olur. Mao'nun konuşmalarında sıkça görülen çelişkili, sarsıcı üslup, dinleyiciyi alışılmış siyasi kategorileri sorgulamaya zorlar. Ona göre devrim, sürekli bir mücadele içinde var olabilir; bu yüzden karşıt güçlerin görünür hâle gelmesi, devrimci bilincin canlı tutulması açısından işlevseldir. Sözün tarihsel bağlamı belirsiz olsa da, Mao'nun geç dönem düşüncesinde 'sağcı' kavramı, parti içindeki revizyonist eğilimleri ve bürokratikleşmeyi hedef alan geniş bir suçlamaya dönüşmüştür.