“Qu Yuan o yıl Chu Sao'yu yazdı, Elinde bir can alıcı kılıç vardı. Pel otlar çok gürdü, biber ve orkide azdı. Bir sıçrayışta on bin millik dalgalara atıldı.”

Bu dörtlük, Savaşan Devletler dönemi şairi ve devlet adamı Qu Yuan'ı, döneminin yozlaşmış siyasi ortamında dimdik duran, ancak değeri bilinmeyen bir bilge olarak betimler. Mao burada Qu Yuan'ın ünlü eseri "Li Sao"ya gönderme yapar ve onun yazdıklarını "can alıcı kılıç" benzetmesiyle andığını, yani şiirin aynı zamanda bir mücadele aracı olduğunu vurgular. "Pel otlar" (adi otlar) ile "biber ve orkide" karşıtlığı, Çin edebiyatında yaygın bir imgedir: bayağı, bencil ve hilekâr insanların çoğunlukta olduğu, erdemli insanların ise azınlıkta kaldığı bir toplum düzenini anlatır. Qu Yuan'ın kendini Miluo Nehri'ne atması, bu çürümüş düzene karşı nihai bir protesto ve onurlu bir duruş olarak sunulur. Şiir, Qu Yuan'a duyulan hayranlığı dile getirirken, aynı zamanda devrimci bir dayanışma duygusu da taşır: Doğru bildiği yolda yalnız kalan bir aydının yiğitliği ve direnişi, çağlar sonra da saygıyı hak eder. Mao'nun şiirleri arasında bu dörtlük, tarihsel kişiliklere epik bir anlam yükleme tarzının tipik bir örneğidir.

Şiir 1961 yılında yazılmıştır ve Çin'in geleneksel lirik biçimlerinden "qijue" (yedi heceli dörtlük) türündedir. Mao, bu dönemde parti içi gerilimler ve ideolojik tartışmaların gölgesinde, tarihsel Çin figürlerine yeniden ilgi göstermiştir. Qu Yuan (MÖ 3. yüzyıl), dürüstlüğü ve vatanseverliğiyle tanınan, iftiraya uğrayıp sürgüne gönderildikten sonra kendini nehre atan efsanevi şairdir.