Ağyâre nigâh etmediğin nâz sanırdım

Şiirde âşık, sevgilinin ilgisini ve güzelliğini yanlış değerlendirdiğini fark eder. Sevgilinin başkalarına bakmamasını önce naz sanır; oysa bunun kendisine gösterilmiş büyük bir lütuf olduğunu söyler. Sevgilinin bakışı gönlünü herkesin önünde açığa çıkarır. Ayna, sevgilinin yüzünü görmesini sağlar; onu meh, yani ay gibi seçkin bulur.

Şair, harâbâtı sözlükteki anlamıyla harabeler olarak kullanır ve bu imgeyi şiirdeki mestânelerle yan yana getirir. Böylece yıkıntı ve canlılık arasında şaşırtıcı bir karşıtlık kurar; aşkın insanı altüst eden etkisini düşündürür. Son beyitte Nef'î, sevgilinin sözlerini olağanüstü bulduğunu belirtir. Şiirin ana duygusu, sevgiliye duyulan hayranlık ve aşkın yarattığı şaşkınlıktır.