Tûtî-i mu'cize-gûyem ne desem lâf değil

Şair, kendisini “mucize söyleyen bir papağan” imgesiyle tanıtır; söylediklerinin boş bir laf olmadığını, yani sıradan sözlerden ibaret sayılmaması gerektiğini savunur. Saf gönüllü kişilerin birbirini tanıyacağını söyler ve böyle kişileri anlamamakta insaf, yani vicdana veya mantığa dayanan adalet bulunmadığını belirtir. Şiirde sözleri inciye ve cevhere benzetilir: Şair, şiirinin değerini zamanın ya da dünyanın anlayamadığından yakınır; çünkü dünya, bir kuyumcu gibi bu değeri tartamaz.

“Anlam hazinesinin kapısının anahtarı elime geçti” sözü, şairin derin anlamlara ulaşma gücünü anlatır. Bu cevherleri dünyaya sunmayı israf saymaz. Son bölümde gönlünü, sözlerin korunduğu levh-i mahfûza benzeterek şiirinin kalıcılığını ve kendine özgü değerini öne çıkarır. Şiirin ana düşüncesi, şairin kendi söz gücünü yüceltmesi ve bu değeri herkesin kavrayamayacağını dile getirmesidir.