Âşıka ta'n etmek olmaz mübtelâdır n'eylesin

Şiirde konuşan âşık, sevdaya kapıldığı için kınanmaması gerektiğini söyler: İnsan sevgiye tutulduğunda bunu kolayca engelleyemez. Sevgilinin gönlü etkileyen bakışı, âşıkla ezelden beri tanışmış gibidir; bu yüzden âşığın ondan vazgeçememesi şaşırtıcı değildir. Her dizenin sonunda yinelenen “n’eylesin” sözü, bu bağlılığın ve sonuçlarının kişinin elinde olmadığı düşüncesini pekiştirir.

Şair, sevgilinin güzelliğini yönetilen bir mülk gibi düşünür; bakış bu güzelliğin gücünü temsil eder. Sevgilinin saçları gönülleri dağıtır, onları hareketlendiren ise rüzgârdır (bâd). Aşüfte sözü, şiirin sözlüğünde “açık saçık, oynak kadın” anlamındadır. Âşıkların iç sıkıntısı, dünyayı yansıtan bir ayna gibi gösterilen gönülde belirir. Son bölümde Nef’î, sevgilinin saçına gönül bağlamasını bir tuzağa düşmekten çok, tuzağa kolay düşmeyen Hümâ imgesiyle anlatır. Şiirin temel duygusu, aşk karşısındaki çaresiz bağlılıktır.