Ey dil hele âlemde bir âdem yoğ imiş

Şiirde konuşan kişi gönlüne seslenir ve dünyada kendisini gerçekten anlayacak bir insan bulunmadığını söyler. “Varsa da ehl-i dile mahrem yoğ imiş” dizesi, gönül insanına yakınlık kurup sırdaş olabilecek birinin bulunmadığını anlatır. Böylece yalnızlık ve anlaşılmama duygusu öne çıkar.

Son iki dizede konuşan, bilge ve anlayışlı kişiye gam çekmemesini öğütler. “Eğer” burada şart anlamını güçlendirir; “gam” ise tasa, kaygı ve üzüntüdür. Dünyanın hiç olmadığını varsaymayı önererek, insanın çevresinde aradığı anlayışı bulamadığında bu yokluğa üzülmemesini dile getirir. Şiirin ana düşüncesi, gönül ehlinin yalnızlığı karşısında gerçeği kabullenip kederden uzak durmaya çalışmasıdır.