Yazanlar peykerim destimde bir peymâne yazmışlar

Şiirde konuşan kişi, aşkı yüzünden kendinden geçmiş bir âşıktır. “Peymâne” içki bardağıdır; elinde böyle bir kadehle tasvir edilmesi, aşkı şarap gibi içip mest olduğunu düşündürür. “Mestâne” sözü de sarhoş gibi, kendinden geçmişçesine anlamıyla bu hâli pekiştirir. Şair, çevresindekilerin onu akıllı değil, deli diye yazdığını söyler.

İkinci bölümde âşığın bakışıyla zahidin yaklaşımı karşılaştırılır: Zâhid, ona zühdü öğütler; ancak âşık, zahid aşkın idrakine sahip olsaydı böyle bir öğüt vermeyeceğini düşünür. Sevgilinin imgesi, ağlayan gözün beyazı ve kirpiklerin “sâye”siyle, yani gölgesiyle anılır; bu tasvirler özlem ve gözyaşını öne çıkarır.

Şöhreti aşk yüzünden yayılan kişi kendisini Mecnun’la kıyaslar. Son beyitte ise şiirini yazan kalemlerin yanması, gönlündeki aşk ateşinin sözlerine yansıdığını anlatan güçlü bir imgedir. Şiirin ana düşüncesi, aşkın insanı değiştiren ve çevresinde farklı biçimlerde yorumlanan yoğun gücüdür.