Âşık olduk dâm-ı zülf-i yâre düşdü gönlümüz

Şiirde gönül, sevgiliye duyduğu tutku yüzünden huzursuz ve çaresiz kalır. “Âşık” olan gönül, sevgilinin saçını bir tuzak gibi görür; akla uyduğunu söylese de kendini bu sevdanın içinde bulur. Gamdan kurtulmak için bir “çare”, yani çözüm arar; fakat “acep” diyerek şaşkınlığını ve ne yapacağını bilemeyişini dile getirir. Sevgilinin bakışı keskin bir kılıca benzetilir; gönül göz açıp kapayıncaya dek parçalanmış gibidir. Böylece aşkın hem çekici hem de acı veren yanı öne çıkar.

Son bölümlerde şiirin yönü sevgilinin güzelliğinden ve onunla ilgili zevk arzusundan övgüye kayar. “Meh” ay demektir; ay imgesi, sevgilinin yüzünü yücelten bir güzellik çağrışımı taşır. Şair, “şevk”inin, yani arzu ve hevesinin, Sultan Murad’ı övme isteğiyle dolduğunu söyler. Şiirin genel düşüncesi, aşkın aklı ve huzuru geride bırakacak kadar güçlü olduğu; bu yoğun duygunun sonunda şiirsel bir övgüye de dönüşebildiğidir.