Bâde gam verir bize biz âşık-ı dîvâneyiz

Şiirde konuşan kişi, aşkı hem mutluluk hem de tasa ve üzüntü kaynağı olarak görür. “Aşk kadehiyle mest” oluşunu, aşkın etkisi altında bulunma şeklinde düşünebiliriz. Daha o bezme gelmeden bu hâle büründüğünü söylemesi, tutkusunun güçlü ve sürekli olduğunu vurgular. Verilen sözlükte “âşık”, bir kimseye ya da şeye aşırı sevgi ve bağlılık duyan kişi; “gam” ise tasa, kaygı ve üzüntü olarak tanımlanır.

Şair, kendisini gül ve bülbül, dert ateşinin alevi ve gam mumunun çevresinde dönen pervane imgeleriyle anlatır; “şem” sözlükte mum demektir. Bu imgeler, aşkın hem güzelliğini hem de yakıcı yanını öne çıkarır. Son bölümde Nef‘î, kısacası aşk ehli olduğunu; tanıdıklarına yakınlık, yabancılara ise uzaklık gösterdiğini söyler. Şiirin ana düşüncesi, aşkın acısını saklamadan benimsemek ve bu tutkuya bağlı kalmaktır.