Bendeyim Ben Cân ü Dilden Pâdişahımdır Ali

Bu murabba, dörtlüklerden oluşan bir şiirdir. Şiir kişisi Ali’ye içten bağlılığını dile getirir; onu gönlünün hükümdarı, gözünün ışığı olarak anar. Göz ve ışık imgeleri, Ali’ye duyulan sevgi ve saygının yanı sıra ona yönelişi de vurgular. “Kıblegâhımdır Muhammed secdegâhımdır Ali” dizesinin her dörtlükte yinelenmesi, şiirin temel bağlılık ifadesini öne çıkarır.

Dörtlüklerde Hasan, Hüseyin, Zeynelâbidin, Bâkır, Cafer, Mûsâ Kâzım, Mûsâ Rızâ, Takıy, Nakıy ve Askerî adları anılır; son dörtlükte Mehdi’den söz edilir. Böylece şiir, Ali’ye duyulan bağlılığı onunla birlikte anılan imamlar ve hânedana yönelik sevgiyle bir arada işler. Bu adlar, metnin dinî ve tasavvufi söyleyişinde saygı ve bağlılığın odağında yer alır.

“Yoluna hâk olduğum” dizesindeki hâk, sözlükte “toprak” demektir; burada şiir kişisinin kendini Ali’nin yolu uğruna alçak gönüllülükle ortaya koyuşunu anlatır. “Dâima” sözü “her vakit, sürekli olarak” anlamıyla bu bağlılığın devamlılığını belirtir. Şiirde geçen “imamet” ise imamlıktır. Tekrarlanan dize, Muhammed ve Ali’ye atfedilen manevi yönelişi şiirin merkezinde tutar.

Son dörtlükte dünya geçici, insan ve var olanlar ise bu âlemin konukları olarak anlatılır. Şiirin ana düşüncesi, faniliği unutmadan Ali’ye ve adı geçen imamlar ailesine sevgi ve bağlılığı sürdürmektir. Şiir kişisi, bu sözleri sürekli anmayı da inançlı ve bilge kişinin tutumuyla ilişkilendirir.