Ol Elif Kaddine Menzil Geldi Hatt-ı İstivâ

—121— -Fâilâtün Fâilâtün Fâilâtün Fâilün- Ol elif kaddine menzil geldi hatt-ı istivâ Be bulundu kametin vaslı visâl-i müntehâ Te tebârek söyledi her kim ki gördü hüsnünü Se siyâkatle yazılmış alnmızda Kâfhâ Ce cemâlin ma’nisin her kim sorarsa bir nefes Hâ hayât akar lebinden yâ Muhammed Mustafâ Hı haber ver gel ne yüzden okunur ismin senin Dal delîl-i evliyâsın yâ Aliy-yel-Murtezâ Zâl zâhirdir solar kim dâima zikrin eder Rı rakibler zehrin içmiş ol Hasen Hulk-i Rızâ Ze zeminin kâ’besin her kim görürse bir nefes Sîn sensin âlem içre ey Hüseyn-i Kerbelâ Şın şehîd et canını Zeyn-el-abâ’nın aşkına Sad safâ-yi Bâkır’a ermek dilersen tâlibâ Dâd dâdın ma’nisin Ca’fer bilübdür bil tamâm Tı tarikat içre sensin yâ imâm-ı rehnümâ Zây zâlimdir solar kim zâlime zulm ettiler Ayn inâd edindiler şunlara der rûz-i cezâ Gayn gayrı bilemem ben her ne kim görsem bugün Fâ Fazlullah’sın sen yâ Ali Mûsâ Rızâ Kaf kıyamet mahşerinde Şah Takî vü bâ Nakî Kef kerâmet ma’dininde ol Kasen Asker lika Lâm lâ’lin cem’edübdür leşker-i âşıkları Mîm Mehdî sancağıdır sancağ-ı sâhib livâ Nun nüzûl-i kaşlarına kılmayan candan sücûd Vav visâlin firkatinden ağlaram ben dembedâ He hevâ devranların tâatleri külli riyâ Lâmeliflâ’dan göründü derdine çünkim deva Ye yüzün nûrun görelden bu Hatâyî hastedir , Hânedân-ı Mustafâ’yı medh eder subh u mesâ Pâ pâk et nefsini tâ kim bulasın nûrunu Çâ çek cürmünü her ne geldi ise ver nzâ [1]