Gel Alim Yola Gidelüm

Şiirde konuşan kişi, “Alim” diye seslendiği kişiyi yoldaş ve yol gösterici gibi çağırır. Onun yolu ve eliyle açların doyduğunu, susuzların susuzluğunun giderildiğini söyler. “Leblerinin balı” imgesi, bu kişiden gelen sözün ya da sununun tatlılığını düşündürür. “Yol” ve “doğru yol” vurguları, ona duyulan bağlılığı ve yönelişi öne çıkarır.

Şiirde tekrarlanan “tolu” ve onu sunma imgeleri, sevgili dosttan vazgeçmeme düşüncesiyle birlikte verilir; ancak sunulan şey “içilmez” diye de nitelenir. Kuşun dala “bir dem” konması, kısa bir süreyi anlatır; dem, nefes ya da soluk anlamındadır. Son bölümde “erenler lokması” nurla anılır. Lokmayı paylaşma ve doğru yolda olma düşünceleri, şiirin manevi bağlılık ve paylaşma duygusunu tamamlar.