Beni Sermest ü Hayrân Eyleyen Şâh

Şiir, konuşanın “Şah” diye seslendiği varlığa duyduğu hayranlık ve bağlılık çevresinde kurulur. Şah, gönül şehrinde dolaşan ve cihanı etkisi altına alan bir güç olarak anılır. “Gönül şehri” iç dünyayı çağrıştırır; seslenişlerin tekrarı şiirin yakarışlı tonunu güçlendirir.

Konuşan, kötü ün kazandığını ve gözlerinin yaşlı olduğunu dile getirir; sözlükte “bednam”, kötü ün kazanan, kötülüğüyle dillere düşen demektir. “Enelhak” ve Mansur’un dara gönderilmesi, sır ve onun açıklanması çevresinde bir imge oluşturur. “İhvan” yakın arkadaşlar, dostlar anlamındadır; “zar” ise sözlükte ince perde veya örtüdür. Son beyitte mahşerde kurulacak divan anılarak hesap düşüncesi öne çıkar. Genel olarak şiir, Şah’a bağlılığı ve bu bağlılığın doğurduğu hayranlık, keder ve sır duygularını anlatır.