Câna Kalmaz Bir Fedâyî Canlarız

Şiirde konuşan kişi, “biz” diliyle kendisini canını esirgemeyen, belirli bir inanç ve bağlılık çevresine ait kişilerle birlikte anlatır. “Câna kalmaz bir fedâyî canlarız” dizesi, bu bağlılık uğruna canlarını ortaya koymaya hazır olduklarını bildirir. Şiirin öne çıkan imgeleri kıble, Kâbe, zehir ve dergâhtır. Ahmed’in yüzünü kıble, Ali’nin eşiğini Kâbe diye anan söyleyiş, duyulan sevgiyi ve bağlılığı güçlü benzetmelerle dile getirir.

Konuşanlar kendilerini tevhid ehli olarak tanımlar; Hasen aşkına “zehr-i gam” içtiklerini söyleyerek gamı, yani tasa, kaygı ve üzüntüyü, bağlılıklarıyla ilişkilendirir. Ardından Hüseyn, Zeynülibâd, Muhammed Bâkır, Cafer, Takî, Nakî, Rızâ, Askerî ve Mehdi adlarını anarak bu bağlılığın kapsamını genişletir. “Hâk” toprak demektir; kendilerini Muhammed Bâkır’ın yolunun toprağı olarak sunarlar. Âl-i Hayder’in dergâhına bağlılıklarını da dile getirirler; dergâh, dervişlerin toplandıkları ve ayin yaptıkları yerdir. “Hâsılı” sözüyle kısacası bu kimliği özetler, son dizelerde Hayretî’ye seslenerek kendilerini tanıdık kişiler olarak gösterirler.