Dâima Fikrimde Zikrim Yâ Muhammed Yâ Ali

Şiirde konuşan kişi, Muhammed ve Ali’yi daima, yani sürekli olarak düşünce ve zikrinde tuttuğunu söyler. Onlara sesleniş, şiirin tekrar eden temel öğesidir; bağlılık, saygı ve yardım dileği taşır. “Gönlümün evi” gönül dünyasını anlatan bir imge, “âlemin âyînesisin” sözü ise Muhammed ve Ali’yi âlemi yansıtan bir ayna olarak sunar. Yakin, sözlükte sağlam ve kesin bilgi demektir; dize, böyle bir bilgiye sahip olmayanın kendi özünü tanıyamayacağını belirtir.

Konuşan, kendisini zulmet, yani karanlık içinde kalmış olarak anlatıp yardım ister. Şiirde Battal Gazi ile Hacı Bektaş-ı Veli’nin adları anılır; abdalların başı açık, yalın ayak Kerbelâ’da seslenişi de bağlılığın güçlü bir görüntüsünü kurar. Son bölümde Hatâyî, şaha sıdkla, yani doğrulukla yöneldiğini dile getirir. Böylece şiirin ana düşüncesi, Muhammed ve Ali’ye sürekli yöneliş ve onlara duyulan bağlılıktır.