Destgîr-i Âsiyansın Yâ Ali Senden Meded

Şiir, Ali’ye seslenen bir yakarış biçimindedir. Her kıtanın sonunda yinelenen “yâ Ali senden meded” sözü, ondan yardım ve destek dileğini bildirir. Şair, Ali’yi yücelterek ona duyduğu bağlılığı ve güveni dile getirir; şiirin ana duygusu sevgi, bağlılık ve sığınma isteğidir.

“Padişâh-ı dü cihansın” sözüyle Ali, iki dünyanın hükümdarı olarak anılır. “Nûr-i ayn-ı âşıkansın” dizesinde ayn, sözlükteki anlamıyla “göz”dür; ifade, Ali’yi sevenlerin göz nuru olarak över. “Çeşm-i düşmenden nihansın” sözü de onun düşman gözünden gizli oluşunu anlatır. Bu imgeler, şiirin övgü ve bağlılık tonunu güçlendirir.

Şiirde Hasan ve Hüseyin’in yanı sıra Zeynülabidin, Muhammed Bakır, Cafer Sadık, Musa er-Rıza, Takî, Nakî, Askerî ve Mehdi adları anılır. Böylece Ali’ye yönelik övgü, bu adlarla ve aile silsilesiyle ilişkilendirilir. Mervan ve Yezid’e yapılan göndermeler de şiirin bu kişilere dair sözlerini inanç ve bağlılık çerçevesinde kurduğunu gösterir; metin bunlarla ilgili ayrıntılı bir olay anlatmaz.

Son bölümde şair, “Zâhir ü bâtın” diyerek dış görünüşü ve sözlükte “iç yüz” anlamına gelen bâtını kapsayan hâllerinin bilindiğini söyler. Merhameti bir denize benzetip Ali’yi onun kaynağı olarak anar. Genel olarak şiir, Ali’yi yücelten ve ondan medet isteyen bir sesin, övgülerini ve inancını dizelerle ifade etmesidir.