Ey Gönül Yâd Et Hudâ-yi Ekberi vü Ekseri

Şiir, gönle Allah’ı anma çağrısıyla başlar ve inançlı bir kişinin bağlılıklarını dile getirir. Söyleyiş boyunca Allah’ın yüceliği, Hz. Muhammed’e duyulan saygı ve on iki imamın övgüsü öne çıkar. “Ey gönül yâd et” sözü, gönle Allah’ı hatırlamasını öğütler. Şair, Hz. Muhammed’i rahmetle; Hayder’i, Hasan’ı, Hüseyin’i ve diğer imamları ise dinî önderler ve yol göstericiler olarak anar.

Şiirde imamların adları ve nitelikleri art arda sıralanır: Hasan’ın güzel ahlakı, Hüseyin’in Kerbelâ’yla anılması, Zeynelabidin, Musa Kazım, Ali Musa Rıza, Taki, Naki ve Hasan Askerî’nin övgüsü bunlar arasındadır. Son bölümde Mehdi, “müttakîler rehberi” olarak anılır. “Kevser” sözlükte bereket ve çok hayır; “saki” ise içki meclisinde içki dağıtan kişi demektir. Şiirde bu sözler Hayder’le birlikte kullanılır. “Yekdürür ma’nîde” dizesiyle başlayan bölüm, gönülde Zeynelabidin’e sevgi yoksa kişinin değer bakımından Yahudi ve Hayberli’den farksız kalacağını söyler; ifade, şairin bağlılığını güçlü biçimde vurgular.

“Olmuşam her dem havâric gözlerinin hanceri” dizesinde şair, bu hanedana sıdk ile, yani doğrulukla bağlandıktan sonra muhaliflerin gözüne hançer olduğunu söyler. Hançer imgesi, sert bir karşı duruşu anlatır. Son kıtada Hatayi, peygamberin ailesi uğruna canını feda etmeye hazır olduğunu belirtir; “feda” bir amaç uğrunda değerinden veya varlığından vazgeçmektir. Şiirin ana düşüncesi, Allah’ı anmanın yanı sıra peygamber ve imam sevgisine içtenlikle bağlı kalmaktır. Dinî ifadeler, şairin inanç ve bağlılık dünyasını yansıtır.