Ey Perî Hüsnün Senin Nûr-i Huda’dır Bilmiş Ol

Şiirde konuşan kişi, sevgilinin güzelliğini Tanrı’nın nuru olarak över; onun boyunu serviye benzetir. Sevgilinin dünyadaki görünüşü ile ilahî ışık arasında bağ kuran dizeler, güzelliği yalnızca dış görünüş olarak değil, daha geniş bir manevi anlamla ele alır. “Eşyânın içinde kimsene Hak’tan cüdâ” sözü, hiçbir varlığın Tanrı’dan ayrı olmadığını dile getirir. Şair ayrıca Mustafa’yı peygamberlerin tamamlayıcısı olarak anarak inancını şiire taşır.

Konuşan, sevgilinin eziyet ve gamından incinmediğini, onun yaptığı her eziyeti bile vefa saydığını söyler. Sevgiliden kendisine vefa göstermesini ve onu unutmayıp hatırlamasını ister. Son dizede ise gece gündüz sevgiliyi andığını, ona dua ettiğini belirtir; “şeb” sözcüğü gecedir. Böylece şiirde sevgiliye duyulan güçlü bağlılık, ilahî çağrışımlar ve karşılık bekleyen vefa arzusu birlikte öne çıkar.